Podczas powrotu z zawodów padło , wydawałoby się banalne, pytanie: „Arek, jak to się dzieje, że Ty się nigdy nie przewracasz?”. Faktycznie, nikt nie mógł sobie przypomnieć widoku Arka podnoszącego się z ziemi. Na Cyklokarpatach leżał Lary Zębatka, leżał Marcin Piecuch, a Arek nigdy?! Czy to możliwe? Zapraszamy do artykułu, w którym Arek odpowie na to pytanie!

Kiedy zaczynałem przygodę z rowerem, jakieś 9 lat temu, moje treningi opierały  się na jeździe w terenie. Sprawiało mi to większą frajdę niż szosa. Później ze względu na przyśpieszone zużycie sprzętu podczas treningów MTB zdecydowałem się jednak trenować na szosie. Aby nie było mi za łatwo używałem do tego roweru górskiego na szerokich, terenowych oponach.

Specjalnie techniki nie ćwiczyłem, od samego początku nie miałem problemów z jazda w trudnym terenie, oczywiście poprawiała się ona z kolejnymi startami i godzinami przejechanymi po górach.

Poważniejszego upadku nie miałem nigdy, był jeden w którym trochę się poobdzierałem. Miało to miejsce na pierwszym maratonie na jakim startowałem(50km) w Pruchniku. Wystartowałem kompletnie nie przygotowany, bez bidonu, pompki, zapasowej dętki. Na ok. 35km ,,odcięło mi prąd” i na kamienistym zjeździe dostawiło mi przednie koło do kamienia i tak przeleciałem przez kierownicę obdzierając sobie łokcie, kolana i plecy. Inne upadki były nie groźne, bez widocznych śladów.

Sprzęt czasem nie wytrzymywał, usterki typu urywające się szprychy łańcuchy, kilka „złapanych gum”, zacierające się amortyzatory, hamulce nie wytrzymujące ciężkich warunków czy pęknięcia ram.  Po za tym rowerek raczej wytrzymywał wszystko, nawet przy jeździe kompletnie bez hamulców naprawdę w ciężkich warunkach.