Tomek „Seth” Biesiadecki to nasz ekspert od długich dystansów, ultramaratonów. Sezon 2012 zdecydowanie może zaliczyć do udanych. Zwyciężył w swojej kategorii morderczy „Unior Mazovia 24h Marathon”. Wielokrotnie meldował się na podium dystansu GIGA Cyklokarpat, co pozwoliło mu na zajęcie III miejsce w klasyfikacji generalnej. Jak zrobił tak duze postępy? Dowiecie się, czytając poniższy artykuł:

 

Sezon 2012 nie różnił się w wielu aspektach od wcześniejszych sezonów. Mógłbym scharakteryzować go trzema słowami: więcej, szybciej, mądrzej.

Pozwoliło mi to na walkę o podium na większości wyścigów w tym roku. Rywalizacja na najdłuższych dystansach jest troszkę mniej bezpośrednia, niż na pozostałych z powodu mniejszej liczby startujących, a także tego, że wymaga ona większej wytrzymałości ogólnej, a nie tylko szybkościowej, tak jak ma to miejsce na dystansie mega. Każdy startujący wie, na co się porywa i zdaje sobie sprawę, że wyścig trwa często prawie dwa razy dłużej, niż na średnim dystansie. Konkurencja jest mniejsza, ale wyścig kosztuje o wiele więcej od zawodnika, głównie w kontekście przygotowania.

Więcej – w przygotowaniach do sezonu 2012 przed pierwszymi startami przejechałem ponad 5 tyś. km od grudnia do kwietnia. Były to głównie długie treningi w tlenie w większości po płaskim, lub (w mniejszości) treningi w domowym zaciszu na trenażerze. Połączyć studia dzienne z pracą jest ciężko, a jeśli do tego dodać jeszcze treningi, to wtedy człowiek nie ma już problemów z nudą. Od lutego w takim trybie musiałem większość treningów w tygodniu wykonywać po godzinie 18 na trenażerze i średnio trwały one około 1,5- 2h. Poza rowerem oczywiście starałem się korzystać z innych form aktywności, lecz ograniczałem to głównie do biegania. Najbardziej w biegach podobały mi się długie, dwugodzinne wypady w las, z dala od cywilizacji. Choć podczas biegu pracują inne partie mięśni, to myślę, że wydolnościowo bardzo pomogło mi to w przygotowaniu, a na pewno wprowadziło urozmaicenie, którego potrzeba po sezonie startowym.

Szybciej – zawodnik powinien dążyć do tego, by się rozwijać, co utożsamiam z szybszą jazdą  i w dalszym kontekście z lepszymi wynikami. Analizując wyścigi z 2012 roku względem roku wcześniejszego, od razu widać, że na tych samych lub podobnych trasach czasy były o wiele lepsze, a ogólnie średnie prędkości zwiększyły się.

Mądrzej – pod tym względem przygotowania wyglądały inaczej, niż w poprzednich sezonach, bo można by powiedzieć, że w pewnym sensie przestałem „chodzić na rower”, a zacząłem trenować. Choć może „trenować”, to zbyt dużo powiedziane, ale starałem się wykonywać treningi ukierunkowane na podniesienie konkretnych cech. Głównym tego przykładem była jazda na ulubione testowe odcinki pod górę i pokonywanie ich w coraz lepszym czasie wielokrotnie. Zniwelowało to w pewnym stopniu mój główny ogranicznik, tj. słabą prędkość wznoszenia, co pozwoliło mi często na utrzymywanie się na pierwszych podjazdach w czołowej grupie. W poprzednich sezonach, gdy wyścig rozpoczynał się od dużej góry prawie od razu „strzelałem z koła” i w dalszej części musiałem gonić i wyprzedzać słabszych technicznie zawodników, którzy zwykle dojeżdżali za mną.

To wszystko pozwoliło mi na podniesienie swojego poziomu znacząco, aczkolwiek w pełni zdaję sobie sprawę z tego, że jeszcze bardzo dużo brakuje mi do najlepszych zawodników. Moje metody treningowe na pewno posiadają wiele błędów, ale jestem sam sobie trenerem. Moją dużą wadą jest to, iż nie jestem w stanie trzymać się planu treningowego, pewnie dlatego, że układając sobie go sam nie wierzę w to, że jest on właściwie skonstruowany. Moim głównym celem jest dążenie do podnoszenia swojego poziomu jako zawodnika i mam nadzieję, że w przygotowania do następnego sezonu pozwolą mi w startach w 2013 roku na walkę o czołowe lokaty na najważniejszych wyścigach.